Sabtu, 16 Mei 2009

Jannah & Maemunah

Aku taungut malihat lakian nang hanyar tiga bulan lalu bapadah handak wan aku. Pahinakan rasa manyasak, burinik banyu sungai martapura asa daras banar dalam karungkungan, masuk kada bapapadahan mahibaku paru-paruku, lamas, banyu daras itu nangkaya mambawa salaksa buluh paring batatak halus, maulah jalur pahinakan larah badarah-darah.

“pian pang dingai kada manyasahi kaka, jakanya pian sasahi, kada harapan pang aku bajadian wan inya.” Kada babatas rasa muarku mandangar panderannya pina kada lalu marasa salah.

“mau pang ulun manyasahi pian, pian kada mangarti sama sakali parasaan ulun, ulun ni binian ka ai, supan tahu kada?” banyu mata balilihan kada sanggup lagi mata manyandang.
Waktu itu aku handak bulik kuliah, makan mi yamin dihiga kampus. Sambil mahadang mi tuntung diulah, kukaluarakan hp, manalepon si Jannah minta bawaakan helem nang tatinggal di parkiran.

“nang hirang Jan, lain nang kuning biasa kupakai tu pang.”

“kadada disini kam.” Jarnya, sunging talingaku mandagar suara Jannah di speakerphone, kugemeti sadikit.

“ma ai ikam nih, kada harapan pang kadada.” Mauk banar si Jannah nih, bungasnya haja, pintar kada.

“nang bagambar lope tu kah? Warna habang anum, banyakan warna habang anum pada hirangnya.”

“iya! Nangitu,” ujarku himung, “lakasilah, ikam handak mi yamin jua kah?”

“bahapal banar ikam nih, jar hirang, habang anum tu, kada ngalih aku mancari.”

“hirang tu.” Jarku mangaras, “habang anum tu airbrush aja.”

“iya ai, tapi parak kada kalihatan lagi hirangnya! Bahapal! Sudah gin, tunggui ja, aku pasanakan bakso ja.”

Kumatii hp, biar sudah kugamati volumenya masih ja asa sunging talinga. Jannah kawanku tu sabujurnya bungas banar, kulitnya kada putih pang, tapi kada hirang jua, hidung mancung pina maarab, awak tinggi, lampas, bibir nangkaya angelina jolie. Rumahnya dipinggir banyu subarang masigid, kelotok lalu lalang dihadapan rumahnya, mungkin gara-gara itu inya bakuciak-kuciak tarus bila bepender.

Padahal kuitannya sugih banar, manukar motor sambilan gin kawa, tapi rumahnya masuk gang halus, dipinggir banyu pulang. Adaja pang titian ulin dihadapan rumahnya, karekotan bila dijalani manusia, bila sepeda motor nang lalu, suaranya jadi mangguruh, mun kada harat besepeda motor, bisa tacabur kadalam sungai. Titian ulin tu kada suah dibaiki, papannya banyak nang hilang, matan halus palihatku nangitu-itu ja kayunya, apalagi paharatan ulin larang kaya wayahini, maginnya ai titian tadi karikutan. Gara-gara barumah dipinggir banyu itulah si Jannah besepeda motor ja mun tulak ka kampus, umpatku haja pulang, sayang jar sepeda motor inya, kalu pina licak mun lalu digang halus kaluar matan rumahnya.

“ini kelo mun?” matan subarang jalan suara Jannah sudah kadangaran. Aku baunggut, handak bakuciak jua hati asa supan.

“lawasnya ikam nih.” Jarku.

“anu mun ai, harau tu, buhan erna wan si rasyid wala tuh, bapagutan di parkiran.” Jar Jannah, balum lagi duduk.

“sudah pang ikam nih, maharungi urang ja.” Jarku kada katuju.

“biar pang aku maharungi urang, maupang dibiarakan kalakuan nangkaya itu tuh, manyupanakan kampus tahu kada! Bedosa ikam ni bila dibiarakan ja.”

“bah hai ikam ni Jannah ai, inya kada ikam banarai nang bapagutan, urang pang, bahiri banaraja kelo? Mun takutan bedosa, tagur, jangan dipenderakan ja.”

“mangaradau ikam nih, aku bahihinip ja bila handak nangkaya itu, di kos-an kah, dimana kah, nangkaya kadada wadah lain ja, atau jangan sama sakali.”

“begegemet pang benender ikam nih, supan tahu lah diliati urang.” Jarku lagi.

“urang tu cengang wan kita karna aku bungas, kada manalinga penderan kita pang.”

“bujur ja jar ikam tu, kada usah menelinga gin mandangar ja buhannya penderan ikam kuciak-kuciak.” Kutarik Jannah supaya duduk behinip.

“eh, mun, gulaan tuh, ada gulaan.” Mata Jannah bagirap-girap.
“apa jar bungkusnya?”

“lain nangini Mun-ai, kadada pang buhan lakian sini pakai kendaraan tu.” Mata Jannah kada bakijip.

Kuitihi lakian pakai R-6 kaya nggit Rossi, pina kangalihan mamarkir kendaraan ganal gaduk kaya itu, bahual wan tukang parkir, kada hakun maandak kendaraannya kaya nang lain.

“bah nang endek kaya itu gulaan lah? Nangka bantat tu.” Jarku sambil menyendok mi.

“bahai ikam nih, biar nangka bantat mun kendaraannya bengkeng nangkaya tu jadi tiwadak mangkal inya, tahulah ikam?” masihja mata Jannah kada bekijip.

“ikam ni handak wan urangnya kah, wan kendaraannya kah?”

“barangai, mana nang hakun ja, urangnya kah, kendaraannya kah, badudua kah.”

“busiah inya meinjam ja, kayapa?”

“bagus tu, artinya inya bisi kawan nangkada engken, biarja kaina inya meninjam pulang pun maapeli aku.” Kada kusangka si Jannah nih pantang mundur urangnya.

“handak wan urangnya tu artinya ikam nih.”

“ikam pang mamadahakan inya nangka bantat, inya tu urang jua.” Jannah jadi sangit.

“ikam kelo nang mamadahakan inya gulaan bedahulu.”

“bagus gulaankah bagus nangka bantat?” Jannah kada hakun bakalah.

“mauk ikam nih, sudah gin, handak makankah kada?”

Sambil marangut Jannah maluruk saos tomat nang diulah dari kestela masak. Loco kelo? Saos tomat tapi dari bahan kestela.

“kawakah umpat duduk.” Nangka bantat tu badiri dihiga Jannah. Kulihat warung mi yamin ni dasar hibak pang.

“inggih ka ai, duduk ja.” Jannah manyahuti.

Aku jadi kasadakan paring gasan mangapit mi nang kumakan. Takajut banar mandangar Jannah kada kuciak-kuciak, bepender nangkaya putri raja banjar, maalun, pas banar daun kada badaya dibawa larut sungai barito. Awaknya baulit-ulit wan aku sama banar anak kucing minta diungahi.

“mahala-hala banar ikam ni Jan ai.” Awakku jadi tagapit gara-gara disasaki Jannah.

“ma ai ikam nih, kalu pang inya handak wan aku kaina, kada kasian kah ikam wan kawan umur saini masih kadada acaian.” ujar Jannah babisik, aku jadi kasadakan paring gapit mie ni pulang.

“eh, ikam nang rancak menyerpis kendaraan wadahku tu kelo?” si nangka bantat managur aku.

“bengkel nang mana yu? Oh hi ih, ikam Iwan kelo? Napa balamak banar?” jarku takajut, dasar sudah lawas banar jua pang aku kada batamu wan inya.

“mai ai ikam ni, kesah kada ingat pulang.” Nangka bantat tu lihum, manis jua pang urangnya mun diitihi bubujur.

“lawaskah sudah mahadang ding?”

“hi ih ka ai, sampai dingin bakso ulun nah mahadang pian.” Ujar Jannah makin beulit, aku kasadakan pulang. Kujauhakan wadah supit paring dihadapanku, takutan kalupina habis tatagukku nang haur kasadakan ja mandangar Jannah bacicintaan.

“karamput lalu ikam ni Jan-ai.” Jarku dalam hati.

“kada usah dihabisakan gin ding-ai baksonya, kita makanan di Duta Mall ja.” Jar nangka bantat tu pulang.

“jangan ka ai, mubajir ngarannya, biarja ulun habisakan dulu, mun handak makan di duta mall baasa ja pulang.” Uma ai, nangkaya babisik suara si arab nih.

Imbah itu buhannya badua hinip, bapapandangan ja setumat-tumat, pengenten hanyar gin kada kaya itu. si Jannah makin mangijil mambari muar, kesah manyuapi si nangka bantat.

“masih panas ding ai, jar ikam tadi sampai dingin mahadang aku.” Nangka bantat mangipasi muntungnya, kapanasan.

“anu ka ai, panas pulang inya pas pian datang, hati ulun kelo nang manggurak.” Umaaa ai, muarnya aku mandangar Jannah kaungahan.

Untung kada saapa buhannya bajauh, Jannah bahindik-hindik bapadah bulik, aku badiam ja, mahabisakan mi nang kada habis-habis gara-gara kasadakan.

“tahulah ding, kawan ikam tu handak banar wan aku asalnya.” Nangka bantat itu membisiki Jannah tapi kanyaringan, jadi masih kawa aku mandangar.

Karungkunganku badarah karna kabanyakan tataguk paring, dadaku manyasak karna garigitan mandangar karamput si nangka bantat, inya dasar rancak bapadah handak, tiap kali aku menyerpis kendaraan, tapi aku kada suah hakun. Pasti inya mangarang-ngarang kisah bakaramput wan Jannah, bekesah aku kahandakan.

1 komentar: